رفتی و من

                   در آینه ریز ریز

تکه های فردا را کنار هم

                                        جا گذاشتم

تا جاده ی همیشه راه دراز است و

                                   هنوز خسته نیستم

اما تا فردا!!!!!!

                      هیچ کبوتری جای خودش نیست

تلنگر که می زنی

                    تا آسمان نمی دانم کجا پرواز و

دوباره سقوط می کنم

ان قدر از دستان دراز این نردبان

                                                    بالا نمی روم

                     تا

سقف کهنه ی قلب های کاغذی

آسمان را

پرواز را

همین جا

پیش پای خاک

                              آبی کند.